ดกโกฮยอน ผู้ซึ่งสูญเสียพลังภายในและใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวตัดขาดจากโลกภายนอก อยู่มาวันหนึ่งเด็กสาวอัจฉริยะนามว่า วังโซมี ก็ได้ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขาอย่างกะทันหัน เด็กสาวผู้ห้าวหาญและน่ารักได้นำพาปัญหาใหม่ๆ เข้ามาในยุทธภพ และสั่นคลอนชีวิตอันสงบเงียบของดกโกฮยอน เขาซึ่งเคยเป็นคนเลือดเย็นและหมกมุ่นอยู่กับการฝึกวิชาการต่อสู้เท่านั้น ก็ค่อยๆ ได้รับความอบอุ่นแบบมนุษย์กลับคืนมา
หลังจากประตูมิติเปิดออก ลี คังจุนก็ถูกส่งไปยังอีกโลกหนึ่ง กว่า 50 ปี เขาพิชิตทวีปอนูซ์อันกว้างใหญ่ ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิและครองราชย์ในฐานะผู้บริสุทธิ์
การตื่นขึ้นมาในนิยายแฟนตาซีที่จักรวาลห้ามเธอใช้เวทมนตร์เป็นเพียงบททดสอบแรกในหลายๆ ครั้งของคริส ดอตเทน ศาสตราจารย์คนใหม่ของสถาบันเวทมนตร์เบดาลัวอันทรงเกียรติ คริสต้องฝ่าฟันภารกิจมากมายที่คุกคามความตายหากเธอล้มเหลว คริสต้องเอาชีวิตรอดในฐานะอาจารย์ของตัวเอกในนิยายโดยใช้ทุกวิถีทางที่จำเป็น อย่างไรก็ตาม เมื่อไม่มีทางออกทางเวทมนตร์อยู่ในมือ กลยุทธ์เดียวของเธอคือการสวมบทบาทเป็นอาจารย์ผู้ทรงพลังจนการใช้เวทมนตร์ไม่จำเป็นอีกต่อไป คริสและการกระทำของเธอจะอยู่รอดจนถึงวันสำเร็จการศึกษาหรือไม่
ฉัน ทาสบริษัท ลงเอยด้วยการครอบครองร่างขุนนางในเกม แต่กลับกลายเป็นตัวประกอบที่ถูกโชคชะตากำหนดให้ถูกเหล่าวายร้ายในอนาคตฆ่าตายงั้นเหรอ? ไม่มีทาง ฉันจะแก้ไขพวกเด็กเหลือขอพวกนั้นและใช้ชีวิตอันสูงส่งของฉันอย่างสงบสุข! เพื่อหยุดยั้งเหล่าวายร้ายรุ่นเยาว์ไม่ให้กลายเป็นคนชั่วร้าย ฉันจึงสนับสนุนและช่วยให้พวกเขาผ่านพ้นสถานการณ์อันโหดร้าย และพวกเขาก็เติบโตขึ้นมาเป็นคนที่น่ายกย่อง มีคุณธรรม และเป็นคนปกติธรรมดาอย่างสมบูรณ์แบบ และนั่นคือวิธีที่ฉันกลายเป็นหัวหน้าคนสุดท้ายของอาณาจักร… …เดี๋ยวก่อน อะไรนะ?
เกร็ดเล็กเกร็ดน้อยเกี่ยวกับผู้นำลัทธิปีศาจโลหิตคือ ตามเจตนารมณ์ของอาจารย์ปีศาจโลหิต เขาได้กำจัดตระกูลนังกง เนื่องจากการทรยศของปีศาจโลหิต เขาได้ยินเรื่องราวอันน่าตกใจก่อนตาย “ตอนนี้เจ้าคือวังชายเพียงแห่งเดียวที่เหลืออยู่ในโลก”
เขาคือช่างตีเหล็กคนสุดท้ายของโลก… ปรมาจารย์ผู้สร้างสรรค์ตำนาน แต่เพราะเหตุเพลิงไหม้ในโรงตีเหล็ก มือของเขาก็ถูกทำลาย จนไม่อาจจับค้อนสร้างผลงานได้อีก ทุกอย่างเหมือนสิ้นสุดลง ทว่าในห้วงความโศรกเศร้านั้น เกมเสมือนจริง “อาเรส” ได้เปิดประตูใหม่ให้เขา [นี่คืออาร์ติแฟกต์ที่ไม่สามารถซ่อมได้] [ไม่สามารถสร้างได้เพราะเลเวลไม่ถึง] “ห๊ะ? กฎพวกนี้ใช้กับฉันไม่ได้หรอก! ฉันคือช่างตีเหล็กตัวจริงที่ลงมือเอง!” สำหรับเขาแล้ว ไม่ว่าระบบจะจำกัดแค่ไหนก็ไม่อาจหยุดได้… และนี่คือจุดเริ่มต้นของ เกมชีวิตอันระทึกของช่างตีเหล็กอัจฉริยะผู้จะเปลี่ยนตำนานทั้งโลก!
เจ้าชายตัวปัญหาลำดับที่สามแห่งอาณาจักรบริออล ‘ยูริ’ ในช่วงสุดท้ายของการล่มสลายของอาณาจักร เขาคือคนเดียวที่เอาชีวิตรอดโดยการหนีเอาตัวรอดเพียงลำพัง ยูริที่ต้องแบกรับความรู้สึกผิดและเสียใจอย่างลึกล้ำ ได้เดินทางจนถึงจุดจบของชีวิต— แต่แล้วเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง… เขากลับได้เห็นใบหน้าของใครบางคนที่คุ้นเคย
120 ปีหลังการสวรรคตของจักรพรรดิ เบนริรา ผู้ส่งสารของจักรพรรดิและอดีตสมาชิกกลุ่มวีรบุรุษ ได้ตื่นขึ้น หลังจากสูญเสียลูกศิษย์ผู้เป็นที่รักไปให้กับปิตุภูมิที่เสื่อมทราม เธอจึงตัดสินใจส่งสารสุดท้ายของจักรพรรดิ “ข้าคือผู้ส่งสารผู้ส่งสารของจักรพรรดิ จงสดับฟังพระประสงค์ของจักรพรรดิองค์แรก!”
โรแมนติกเสร็จแล้ว ส่งฉันกลับบ้านหน่อยสิ! Kim Yi-Young เป็นเพียงผู้สมัครสอบราชการธรรมดาในเกาหลีใต้ หลังจากเรียนมากว่าสี่ปีครึ่ง ในที่สุดเธอก็จากไป เป็นคนธรรมดาจริงๆ ที่ไม่มีอะไรนอกจากอ่านนิยายที่นี่และที่นั่นเป็นงานอดิเรก อย่างไรก็ตาม ในวันที่เธอออกไปทานอาหารเพื่อเฉลิมฉลองหลังจากสอบผ่าน เธอประสบอุบัติเหตุจราจรและเสียชีวิต เพียงเพื่อพบว่าตัวเองกลับชาติมาเกิดใหม่ในนิยายนักล่าแฟนตาซีที่เธอกำลังอ่านอยู่ สำหรับเธอแล้ว “ระบบ” ได้เสนอทางกลับบ้าน ด้วยความมุ่งมั่นที่จะกลับบ้านและกอดแมวแสนอบอุ่นและเซอร์เบอรัสมอลทีสผู้น่ารัก เธอได้รับความแข็งแกร่งจากการถดถอยหลายครั้ง เซ็นสัญญากับกลุ่มดาวของงานต้นฉบับและเสียชีวิตหลายครั้ง ในที่สุดเธอก็ประสบความสำเร็จในการพิชิต “หอคอย” ของงานดั้งเดิมและเอาชนะเจ้าของหอคอยที่ชั้นสุดท้ายได้ ตอนนี้เหลือแค่กลับบ้าน… หรือเธอคิดอย่างนั้น! [เนื่องจากข้อผิดพลาด แทนที่จะกลับคืนสู่โลกเดิม เราจะกลับชาติมาเกิดเป็นผลงานใหม่ของผู้เขียน!] ฉันไม่ต้องการสิ่งนั้น! ทั้งหมดที่ฉันต้องการคือบ้านแสนหวานของฉัน! มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ?! ฉันกำจัดหอคอยได้ด้วยซ้ำ!?!?! ยิ่งกว่านั้นโรแมนติกแฟนตาซี?! แม้แต่ชาติที่แล้วฉันก็ไม่สนใจเรื่องความโรแมนติกแม้แต่น้อย! และยิ่งไปกว่านั้น ฉันไม่ได้กลับชาติมาเกิดเป็นร่างของตัวเองในครั้งนี้ด้วยซ้ำ แต่เป็น “ตัวร้าย” ของหนังสือ! ฉันไม่กลัวภัยคุกคามในโลกนี้ แต่ฉันกังวลเกี่ยวกับการถูกบังคับให้ทำภารกิจเรื่องความรัก กลับบ้านได้ไหม…?
ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งวิถีปีศาจ เหล่านิกายปีศาจทั้งสิบ เมื่อรวมพลังกัน โลกจึงขนานนามพวกเขาว่า พระราชวังปีศาจ และบัดนี้ ณ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งปีศาจทั้งมวล ปีศาจสวรรค์ได้ตื่นขึ้น พร้อมที่จะกลืนกินโลกแห่งการต่อสู้…
“วันหนึ่ง ไวเวิร์นบินผ่านฟ้าไป ทันทีที่ข้าเห็นมัน ข้าก็ตัดสินใจวางมือ” แอสเตอร์ อดีตจอมก่อกวนผู้โด่งดังจากสลัม ได้ฝ่าฟันเข้าสู่ตระกูลเมจผู้ทรงเกียรติ—ตระกูลเดแคลน แต่ด้วยความกระหายอิสรภาพ เขาจึงหลบหนี… แต่กลับถูกตามล่าและสังหาร เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็กลับมาอยู่ในสลัมอีกครั้ง ติดอยู่ในเส้นแบ่งระหว่างความเป็นและความตาย “คราวนี้ ข้าจะสร้างห้องสมุด—ไม่สิ หอคอย! เหมือนที่สหายเก่าของข้าใฝ่ฝันไว้” “และเพื่อความชัวร์ ข้าจะจัดแสดงหนังสือเวทมนตร์ลับของตระกูลเดแคลนไว้ที่ชั้นสอง”
ผมเอาชนะโอกาส 0.0000001% และกลายเป็นอัครสาวกของพระเจ้าแห่งความอุดมสมบูรณ์ ฟังดูเหมือนเทพเจ้าแห่งการเกษตรใช่ไหม? …แล้วทำไมทักษะเริ่มต้นของผมถึงเป็นการตัดหัวล่ะ? ตัดหัว—ปัง! ทำไร่เสร็จ แปรรูปพืชผล—ปัง! แปรรูปเสร็จแล้ว มันเยี่ยมมาก…แต่ผมจะอธิบายยังไงดีล่ะ?